Συντροφικές / συζυγικές σχέσεις

«Είναι αυτό που θέλω»,» μου έκανε το κλικ», «ταιριάζω στα περισσότερα μαζί του/της», «είναι όμορφος/η εσωτερικά και εξωτερικά», «με εμπνέει», «μου ξύπνησε το μητρικό ένστικτο», «θέλω να κάνω παιδιά μαζί της», «υπάρχει απόλυτη επικοινωνία»…..

Είναι μερικές από τις φράσεις που χρησιμοποιούν οι άντρες και οι γυναίκες για να επικοινωνήσουν στους άλλους ότι είναι έτοιμοι να εμπλακούν σε μία σχέση, προκειμένου να αγαπήσουν και να αγαπηθούν, να νιώσουν ευτυχία, να επενδύσουν δηλαδή συναισθηματικά. Ταυτόχρονα είναι και μια έκφραση προσδοκίας για φροντίδα, επικοινωνία, επιβεβαίωση, αφοσίωση. Ο γάμος ως διαδικασία είναι μια επίσημη κατοχύρωση των συντρόφων ότι θα ικανοποιηθούν οι προσδοκίες τους. Είναι κατά μία έννοια ένα «συμβόλαιο» μεταξύ των συντρόφων. Εκεί υπάρχουν κανόνες που οι σύντροφοι – σύζυγοι οφείλουν να υπακούουν και υποχρεώσεις που καλούνται να αναλάβουν, Τέτοιοι κανόνες είναι για παράδειγμα η στήριξη, ο σεβασμός, το ενδιαφέρον, η ύπαρξη συνεχούς και έντονης σεξουαλικής ενόρμησης. Οι κανόνες αυτοί με το πέρασμα του χρόνου μετατρέπονται σε απαιτήσεις. Και εκεί είναι που αρχίζει να καταρρέει το οικοδόμημα «εξιδανικευμένη συντροφική σχέση».

Στα αρχικά στάδια μιας σχέσης, εξαιτίας της λαχτάρας για παγίωση και διαιώνιση της σχέσης αυτής, το άτομο αδυνατεί να αντιληφθεί και να συνειδητοποιήσει το σύνολο των χαρακτηριστικών που συνθέτουν την προσωπικότητα αυτού που έχει απέναντί του και κρατάει μόνο τα θετικά, μόνο εκείνα που του υπόσχονται αιώνια ευτυχία.

«Δεν είσαι όπως παλιά, τον πρώτο καιρό ήσουνα πιο ρομαντικός, δε βρισκόμαστε οι δυο μας τόσο συχνά πια»

Με το πέρασμα του χρόνου το άτομο αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι, ο άνθρωπος που έχει απέναντί του, δεν είναι αυτός που νόμιζε ότι ήταν, αυτός που επέλεξε να είναι μαζί του για πάντα. Και έτσι επέρχεται η απομυθοποίηση του συντρόφου και της μεταξύ τους σχέσης δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στα ελαττώματα του συντρόφου. Την απομυθοποίηση του συντρόφου ακολουθούν συγκεκριμένες συμπεριφορές, που αποσκοπούν στην απενοχοποίηση που έχει να κάνει με την αναξιότητα, την ανικανότητα και την αποτυχία της σχέσης.

Οι συνηθέστερες συμπεριφορές του ατόμου μετά από την απομυθοποίηση είναι:

  • η επίρριψη ευθυνών στον σύντροφο για την «αλλαγή» του και την μη ανταπόκριση στις προσδοκίες, τις επιθυμίες και τις ανάγκες του ατόμου ( π.χ «εσύ φταις που καταλήξαμε έτσι, είσαι εγωκεντρικός και νοιάζεσαι μόνο για τον εαυτό σου»)
  • η παθητική επιθετικότητα μέσω άρνησης για επικοινωνία και συνεργασία στην επίλυση των υπαρχόντων θεμάτων ( π.χ «δε θέλω να το συζητήσω, ψάξε μόνος/μόνη να βρεις τη λύση»)
  • η σεξουαλική αποστασιοποίηση ( π.χ «με αποφεύγεις τον τελευταίο καιρό με διάφορες δικαιολογίες»)
  • η αποφυγή, η απομάκρυνση και η αδιαφορία ( π.χ «δε με έχεις ρωτήσει ποτέ γιατί κλαίω τα βράδια», «ο καθένας τρώει μόνος του και ας είμαστε μαζί στο σπίτι»)

 

Αυτές οι συμπεριφορές καταλήγουν στην παγίωση μιας μη υγιούς συντροφικής σχέσης, μιας σχέσης «δεκανίκι», μιας σχέσης εξάρτησης ή ακόμα και στο χωρισμό.

Η ευτυχία, λοιπόν, σε ένα ζευγάρι δεν είναι κάτι που έρχεται από μόνο του αλλά κάτι που κατακτιέται και από τους δύο συντρόφους. Για μια επιτυχημένη συντροφική / συζυγική σχέση απαιτείται συνεχής καλλιέργεια. Αυτό σημαίνει συναισθηματική ανταπόκριση και υποστήριξη που οδηγεί στην αμοιβαία ικανοποίηση αναγκών, επικοινωνία και συνεργασία στην επίλυση προβλημάτων, υπευθυνότητα, ειλικρίνεια, σεξουαλική πίστη (η απιστία σε μία σχέση αποτελεί σύμπτωμα). Είναι πολύ σημαντικό για τον σύντροφο να ξέρει ότι έχει ένα «σύμμαχο» που θα τον υποστηρίξει, θα τον υπερασπιστεί και θα τον προστατεύσει.